UBIORY LUDOWE |
Niegdyś Babiogórcy z Bystrej i Sidziny ubierali się w strój, nieco odmienny od mieszkańców sąsiednich regionów. Piękne i malownicze stroje ludowe szybko giną - i to niepowrotnie. Wyroby fabryczne zalewają miasteczka i wsie. (...) Piękną gunię, malowniczo noszoną na ramionach, zastąpił kabat, kurtka miejska; pozostały jedynie białe nogawice (spodnie) - z powodu swej trwałości i kierpce na nogach, lecz i tych już coraz mniej - pisał w 1901 roku w "Przeglądzie Polski" Henryk Ułaszyn. Dzisiaj odzienie Babiogórców z Bystrej i Sidziny można zobaczyć w zespołach regionalnych, które podtrzymują i odtwarzają dawną kulturę Babiogórców. W Sidzinie wielu członków Związku Podhalan ubiera się w stroje na imprezy i uroczystości regionalne. |
Odzienie górali babiogórskich wykonane było głównie z materiałów produkowanych przez miejscowych rzemieślników: płótna lnianego, sukna z owczej wełny i skóry. Mężczyźni nosili sukienne portki ozdobione lampasem z jednokolorowego sznurka i parzenicą w formie trójlistnej pętlicy. Latem do pracy w polu chłopi ubierali płócienne spodnie tzw. gacie. Na koszule z samodziałowego płótna zakładali granatowe kaftany z błyszczącymi metalowymi guzikami. Wierzchnim okryciem była gunia do kolan, zdobiona barwnymi wyszywaniami. |
 Mężczyźni przepasywali się długimi wąskimi paskami, które były nabijane guzami lub szerokimi pasami bacowskimi. Nakrycie głowy stanowił sukniany kapelusz o podwiniętym rondzie, a zimą futrzana czapka z baranka. Obuwiem były kierpce zakładane na wełniane skarpety lub sukienne owijacze.
Kobiety nosiły spódnice z tzw. druku, koszulę z samodziałowego płótna, czasem z drobnym białym haftem roślinnym, gorset obszywany sznureczkami. Na wierzch ubierały kożuszki zdobione aplikacjami przy kieszeniach ewentualnie katanki - letnie lub zimowe podszyte barankiem. Okryciem głowy były chusty jedwabne lub wełniane w kwiaty.
|